العلامة المجلسي ( مترجم : سيد عبد الحسين رضائى )
87
بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى )
از مردم در رفتن بسوى بهشت پيشى ميگيرند آگاه باش كه ايشان پيشىگيرندگان بسوى مسجدهايند در صبحگاهان و غير صبحها . اى ابا ذر نماز ستون دين و زبان بزرگ است و صدقه نابود مىكند گناهان را و زبان بزرگتر است ، روزه گرفتن سپرى است از آتش و زبان بزرگتر است ، جنگيدن در راه خدا شرف است و زبان بزرگتر است . اى ابا ذر درجه و پايه بهشت باندازهى فاصلهى ميان زمين و آسمانست و همانا بنده چشمش را باز مىكند براى او نورى ميدرخشد نزديك مىشود كه چشم را خيره كند پس از آن نور ميترسد و ميگويد اين نور چيست ؟ گفته مىشود كه اين نور برادرت است ميگويد فلان برادرم تمام ، در دنيا كردار نيك انجام ميداديم و همانا او چنين بر من برترى داده شده ، سپس گفته مىشود كه همانا كردار او از تو بهتر بود بعد در دلش خوشنودى قرار داده مىشود تا خوشنود شود . اى ابا ذر دنيا زندان مؤمن و بهشت كافر است مؤمنى نيست در دنيا مگر اينكه افسرده باشد چطور غمگين نشود مؤمن و حال اينكه خدا او را وعدهى وارد شدن در جهنم داده و وعده نداده او را كه از آن ميگذرد « 1 » و همانا مؤمن بيماريها و يا مصيبتها و كارهائى كه او را بخشم آورد ملاقات مىكند ، بوى ستم مىشود كسى او را يارى نميكند طلب مىكند از طرف خداى تعالى ثواب را هميشه در دنيا غمگين است تا از دنيا جدا شود پس هر گاه از دنيا برود بسوى راحتى و آسايش ميرود . اى ابا ذر پرستشى نشده خدا بمانند درازى اندوه . اى ابا ذر كسى كه بخشيده شود از دانش آنچه كه او را نگرياند همانا سزاوار است كه بخشيده شود دانشى كه او را بهرهاى نرساند زيرا كه خداوند ستوده است دانشمندان را :
--> ( 1 ) اشاره به آيهى 72 سورهى مريم است : وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلَّا وارِدُها كانَ عَلى رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيًّا - الآية